Kritiek op 'Liberaal christendom' schrijven in de zomer. Mijn punt is dat er wel 'iets' is. In dit boek wordt het met conceptueel gegoochel ontkent. In elk geval door Benjamins. Luister maar naar spraaknotitie van 10/5/2017. Benjamins aan einde in nagesprek: Ik wil vingers niet branden aan iets ingeschapens in ons. Is dat uit vrees voor Kant? Beter zou zijn uit vrees voor theodicee: dat is een betere reden lijkt me. Mijn grote bezwaar is dat Benjamins zo de ervaring tekort doet. Mensen kunnen bij die ervaring komen. Die ervaring geeft geen wetenschappelijke zekerheid, maar wel een sterk vertrouwen dat gebaseerd is op eigen innerlijke ervaring. Die dimensie is zoek geraakt in de wereld van Kant en Barth. Zie Jules Evans 'The art of losing control'. Zie ook Packiams onderscheid geloof en religie. Wat ook ontbreekt in het boek zijn twee andere dimensies die heel belangrijk zijn voor een liberale theologie: interreligieuze dialoog (die ons ook aan die innerlijke ervaring zou kunnen helpen) en de maatschappijkritisch-poëtische benadering van de Amsterdamse school. Waar is de radicale geest van de bergrede? Waar is de verbeeldingskracht?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten